Bigoreksja

BIGOREKSJA to zaburzenie charakterystyczne dla mężczyzn. Zaczyna rozwijać się najczęściej pod koniec okresu dojrzewania, często dotykając osoby wcześniej rzeczywiście wątłe, mające na przykład problemy z funkcjonowaniem w grupie rówieśniczej.

Mężczyźni cierpiący na bigoreksję mają subiektywne poczucie posiadania niewystarczającej masy mięśniowej. Oceniając siebie jako osoby zbyt szczupłe, stawiają sobie wygórowane wymagania, których nie są w stanie osiągnąć. Jednak chcąc wzmocnić poczucie własnej wartości zaczynają stosować treningi, których celem jest wzmocnienie ciała. Dotknięty bigoreksją mężczyzna zaczyna od nadmiernego wysiłku na siłowni, jednak to mu nie wystarcza i ćwiczeniom poświęca także każdą wolną chwilę w domu. Pomimo pojawienia się obiektywnie właściwych efektów fizycznych, bigorektyk nadal nie czuje satysfakcji ze swojego wyglądu. Zaczyna sięgać więc po środki stymulujące rozwój tkanki mięśniowej jak steroidy anaboliczno – androgenne, przyjmując je w niekontrolowanych ilościach i narażając się na ich działania niepożądane.

Powiększanie masy mięśniowej jest ważniejsze niż wszystkie inne aspekty życia. Bigorektyk unika na przykład kontaktów towarzyskich, traktując je jako niepotrzebną stratę czasu, kolidującą z planem treningowym. Wygląd jest dla niego także ważniejszy niż stan zdrowia. A przecież tryb życia przez niego przyjęty powoduje przemęczenie, wyniszczeniu zostają poddane układ kostny i trawienny. Często osoby dotknięte tym schorzeniem cechuje nadpobudliwość, drażliwość i podatność na częste wybuchy gniewu. Niejednokrotnie tego typu problemom często towarzyszy także depresja.

Autor: Barbara Warchoł, psycholog, certyfikowany specjalista psychoterapii uzależnień, specjalizuje się w terapii osób z zaburzeniami odżywiania

Poradnia Centrum - Reportaż "Uzależnienie dzieci od komputera", Telewizja Polska SA

Reportaż "Uzależnienie dzieci od komputera", Telewizja Polska SA

Agnieszka Kolek - psycholog, gość Radia dla Ciebie. Audycja pt. "Miłość w internecie"

Wykorzystanie dramy w pracy psychoterapeutycznej z pacjentami z diagnozą zaburzeń lękowo-depresyjnych

Zaburzenia lękowo-depresyjne to zaburzenia nerwicowe, mające bezpośredni wpływ na funkcjonowanie człowieka. W poszczególnych sferach życia: emocjonalnej, społecznej, zawodowej, czy rodzinnej, pacjent napotyka duże trudności. Doświadczanie lęków, strachu, poczucia niższości, braku motywacji do podjęcia codziennych wyzwań determinują życie takiego pacjenta. 

Szacuje się, że w Polsce co piąta osoba cierpi na ten rodzaj zaburzeń. Formy pomocy, jakie udzielane są w Polsce to farmakoterapia i psychoterapia (indywidualna lub grupowa), głownie w nurcie behawioralno-poznawczym.

Sądzę, że wprowadzenie zajęć dramowych do procesu psychoterapii w pracy z pacjentem, byłoby czynnikiem podnoszącym poziom leczenia i zdrowienia. Słowo „drama” już w samej etymologii (grec „drao” – działam, wykazuję staranie) daje obietnicę motywacji, działania, pracy wewnętrznej, dokonania wglądu psychologicznego. W psychoterapii lęku, pacjent powinien zmieniać struktury poznawcze oraz sposoby zachowania w relacji z samym sobą jak i innymi ludzmi.

Drama jako metoda rozwoju osobowości, przygotowująca do adekwatnego życia w społeczeństwie, jako technika wspomagania uczenia się nowych umiejętności, może oddziaływać leczniczo. Zaburzenia lękowo-depresyjne przejawiają się lękiem przed światem zewnętrznym. Scenki dramowe w bezpiecznej przestrzeni, w bezpiecznej grupie, oparte na wyobrażonych sytuacjach przynoszą poczucie spokoju. Odgrywanie ról i praca nad indywidualnym problemem pacjenta, przy pełnym emocjonalnym wsparciu prowadzącego i grupy, oddziałują antylękowo. 

Bardzo często przyczyny zaburzeń tkwią w dzieciństwie. Relacje z dorosłymi oparte na doznawaniu psychicznej czy też fizycznej przemocy, niespójność w komunikatach rodzica czy niewłaściwy system wychowawczy generują lęk. Drama jako metoda odwołująca się do wewnętrznego dziecka, pozwala na konfrontację ze swoim prawdziwym „ja”. Ćwiczenia dramowe umożliwiają również na przepracowanie konkretnej relacji, która była obciążająca emocjonalnie (z matką, ojcem lub innymi znaczącymi osobami).

Istotną trudnością dla pacjenta, jest również nieumiejętność i niechęć do kształtowania planów, celów, myśleniu o przyszłości. W pracy dramowej wykorzystywane są gry i zabawy, odwołujące się do ekspresji, spontaniczności i kreatywności. Pozwalają one kształtować twórczą postawę dotyczącą przyszłych wydarzeń. Dzięki temu, łatwym i niejako „przy okazji” staje się wypracowanie myślenia w kategoriach marzeń i planów. Wizualizacje fikcyjne, ćwiczone podczas zajęć staną się rzeczywistością. 

Pacjent z zaburzeniami nerwicowymi przyjmuje strategie albo całkowitego wycofania albo oparcia się w zupełności na kimś bliskim. Staje się często niesamodzielny emocjonalnie, ma trudności z podejmowaniem decyzji, co wtórnie prowadzi do wyuczonej bezradności. W dramie poprzez przyjmowanie różnych ról, „wcielanie” się w różne osobowości, człowiek uczy się samodzielności i emocjonalnego zaangażowania. 

Dzięki oddziaływaniom metodą dramy, można podnieść poczucie bezpieczeństwa pacjenta w kontaktach interpersonalnych, poprawić jego kompetencje społeczne, umiejętności radzenia sobie z codziennymi wyzwaniami a przede wszystkim obniżając poziom niepokoju pracować nad poczuciem własnej wartości.

Autor: Agnieszka Kolek, psycholog